2015: It was a very good year.

Год выдаўся напраўду ўдалы: адбыўся 4-ы фестываль Cinema Perpetuum Mobile, і нават на святочны перыяд не спыняецца падрыхтоўка да наступнага. Конкурс нацыянальнага кіно на "Лістападзе" з'явіўся толькі летась, але ў гэтым годзе выклікаў ужо не толькі ветлівы інтарэс. Нават Bulbamovie упершыню прайшоў такі не толькі ў Польшчы. Цяпер можна з пэўнасцю казаць, што калі мы маем падставы спадзявацца на беларускае кіно, дык гэта наўрад ці звязана з рэанімацыяй Беларусьфільму, поўнаметражныя стужкі якога чарговы раз расчаравалі. Здавалася б, былі ўсе падставы турбавацца за лёс кінапракату, але і ён ажывіўся, і многія выдатныя фільмы атрымалася паглядзець у кінатэатры.

Nie Yin niang (2015)

Па шчырасці, мне спадабалася так шмат фільмаў, што я нават не буду пералічваць усе. Мінулы раз безумоўным лідарам быў наватарскі фільм Гадара, які прадэманстраваў, што 3D можна паказваць не толькі велічныя краявіды, касмічныя караблі і эякуляцыю, гэтым жа разам - самы традыцыйны фільм Хоў Сяосяня, Nie Yin niang / Забойца (2015). Кампазіцыю кадра, складаныя, але не герметычна зацемненыя перапляценні сюжэтных лініяў цяпер, здаецца, лепш не робіць ніхто. Фільм велічнай прыгажосці і непадробнага гуманізму. Я маю на ўвазе не тое, што савецкія савецкія крытыкі ў свой час да месца і не да месца клеймавалі "абстрактным гуманізмам" (добры ўзор - паскудная сёлетняя казка Beasts of No Nation), а такую ўвагу да персанажаў, што яны не губляюцца нават на фоне рэдкай прыгажосці краявідаў ды інтэр'ераў.

Никита Лаврецкий: «Мне кажется, сейчас самое время для такой революции. Безбюджетные фильмы могут ничем не уступать бюджетным»

Узяў інтэрв'ю ў Мікіты Лаўрэцкага, цікавага маладога рэжысёра. Прачытаць можна ў «Маладое кіно Беларусі» — Никита Лаврецкий: «Мне кажется, сейчас самое время для такой революции. Безбюджетные фильмы могут ничем не уступать бюджетным». На жаль, я тое-сёе выкінуў з качатковага варыянту. Напрыклад, гэта: «Если говорить об адаптациях классики, я думаю, что на уровне короткометражного кино это моветон, хотя может быть и возможно что-то интересное придумать. Мне иногда нравятся адаптации классики. Есть такой режиссёр... Надеюсь, это войдёт в интервью, потому что мне нравится делать какой-то промоушн редким художникам. Дарежан Омирбаев, казахский режиссёр. Как по мне, так это один из лучших режиссёров, которые снимают на русском языке. С ним мало кто знаком, хотя он четырежды учавствовал в Каннском фестивале. Я считаю, что все должны смотреть фильмы Дарежана Омирбаева. У него последние несколько фильмов как раз адаптации классики (Чехова, Достоевского). И у него тоже низкобюджетная эстетика; в Беларуси, как известно, не водятся бюджеты для фильмов, поэтому нужно вдохновляться безбюджетными фильмами.»